Non e que sexa un entendido en arte, nin pretendo se-lo. Me recoñezo moi distanciado dalgunhas das cousas que se ven nese mundo. Pero recoñezo que o bo arte, especialmente aquel co que non es moi afín, ten un poder revelador sobre a propia vida e sobre o que che pasa na realidade que xustifica o achegarse a elas. Non sei porque, entre nós, case ningun vai a exposición a buscar este tipo de respostas. Supoño que todos temos o interese, pero pouco tempo e ganas.

En arte moderno, ninguén nos últimos anos me pareceu máis sinxelo, suxerente, revelador e complicado que Juan Muñoz. Un escultor madrileño que morreu no ano 2001 con só 48 anos. Polo tanto era un home do noso tempo. Nin sequera dun pasado moderno: era de agora mesmo, e aquí mesmo.

Do moito que me gusta do seu traballo é que conseguiu voltar ó corpo humano coma eixo central da escultura. Un corpo humano figurativo (real) sí, pero mirado dende unha óptica moderna. Esa óptica fala do distanciamento, do estrañamento que se da nas sociedades actuales, tan grandes e impersonais. Do medo os descoñecidos, os outros (coma na súas famosas esculturas dos chineses). As súas esculturas teñen un sentido tétrico é ludico á vez. Unha contradiccion constante. Coma a vida mesma.

Eu fixen unha viaxe a Oporto para ve-lo e pagou a pena. O outro día puxeron unha reportaxe súa en Informe semanal (podedes ve-la eiquí, a partir do minuto 39) , que me lembrou que isto era algo que merecía comparti-lo con vos. Os que xa estades en Madrid e os que pensades estar en breve, tendes unha maravillosa oportunidade de achegarvos a ve-lo eiqui.

Estimados amigos,
O Gonfa e mais eu fomos ver Ponyo.
A verdade e que gustounos moito e recomendámosvola feacientemente.
Gonfa, que como sabedes é unha enciclopedia andante, contoume que non se usaron ordenadores na creación, e que está dedicada ó seu fillo, co que tivo alguna rifa tipo xaponesa (non se falaron durante largo tempo), asi que o rapaz protagonista é coma o fillo de Miyazaki cando era pequeno. Unha forma de pedirlle perdón.
A protagonista recordábame constantemente a miña catropiños, sobre todo cando é pequena.
Xavi, a ti non cremos que te vaia a gustar moito pero…
Unha aperta

Poderíase dicir que Rodanel subiu de nivel. Ó fin, entrou nas ligas maiores das motos, e fixoo con moito estilo. Nun traballo tan seu, de ir paseniño, paseniño: primeiro conseguiu o carnet de moto grande, logo puxo a venda a sua non tan vella Kimco Keeway, e nun mercado claramente recesivo, ó fin vendeuna. E coma xa estaba todo decidido de antemano, esa misma semana mercou esta belisima Suzuki Intruder de dous e medio, a que somentes lle engadiu o respaldo do asento traseiro (para a súa princesa particular) e as barras protectoras do motor. E onte presentouna en sociedade, e por iso traemola eiqui.

Haberá pronto, esperamos, algunha foto dos dous nunha estrada solitaria, que é o que lle corresponde.

Eiqui van unha serie de propostas, de ideas, ou de feitos xa seguros, que atañen o noso posible nadal xuntos:
(more…)

Se cadra, despois dunha (ou duas) semanas horribles, no que parece que se desfán os fíos invisibles do noso tecido vital, (así, empezando por unha puntiña) tería sentido soltar un post apocaliptico para quedar ben a gusto. Pero non é tal. E mentira, ou mellor dito non é verdade: supoño que o que ten pasado nestas dúas semanas (nada grave, nada importante) e que sinxelamente estou vendo as cousas dun xeito que non as tiña visto antes. E iso non so non é malo, se non que é revelador, enriquecedor e relevante. O que pasa e que ainda teño un punto de sorpresa, e reaccionario como sonche, custame adaptarme o novo. Pero estouche aprendendo bastantes cousas dos demais (que é unha forma de aprender cousas dun mesmo), redescubrindo cousas boas nos amigos (hai praias as que sempre é bo volver), entendendo mellor as persoas e as suas motivacións (se cadra a palabra “motivación” é demasiado terca, demasiado teórica para os seres humanos reais, que coma dicía dende sempre Renoir, o que temos realmente son motivos).

En fin, por ir o meollo de todo o asunto: Non é importante o que che pasa. Cada vez o é menos. Porque o que sinto nestes días e que as malas noticias (poucas) ou as malas actitudes, estanme afectando máis que todo o bo que me ten pasado nestes días (moito, en serio). Será a choiva o tempo ou o clima xeral, pero un é quen de mirar mellor no mundo. É quen de limpar os cristais, e ve-la beleza nos fíos pendurados, non tal?. Todo é actitude meus. A ver se aprendo.